Thursday, February 09, 2012

Blinks


Darkness engulfs me
My eyes are searching for light
Until I saw one
Blink it goes
It appears
Then, suddenly it's gone
But it's back again
Maybe just a signal light
To show the world
That there's existence
On the darkness
Of the night
But I don't like a blink
That comes and goes
I wish for a star
That stays
Be it day or night
Can you be
Not just this blink
But my shining star?
To stay forever lighted
And bring
Love and joy in my life….

Heart of Mine

I can’t think of a working title so I just borrowed a title of a song. And since it’s February, it’s right and apt that I’ll write about my long lost heart.

This blog had changed since September of 2011, because of my stupidity I had deleted all the previous entries here. Sometimes when you’re confused you tend to blame anything and anyone who comes your way. And that month I was very depressed, angry and hurt.

My ex-fiancĂ© whom I loved so much broke up with me, with reasons that until now I don’t understand. I was very confused, who would not be, right? After a very long engagement, he is not yet sure of himself. And these happened on my birth month, I tell you my 34th birthday was my saddest birthday.

But then it’s been 5 months. I always tell, that time heals all wounds. And though many times I got hurt of loving and losing someone, it can never stop me from loving and trusting again. I am a scientist right? And scientists never ever give up. If they do, they cannot invent and discover things that are important in our lives. Enough for the crying and holding on, It’s already February and the time has come for me to move on.

Figuratively and literally, someone stole my heart. Boarded Saudia Airlines, arrived at KSA and throw my heart either in the sewer or maybe somewhere in the hot and humid desert. I wish someone would bring it back to me, He could have found it on the Red Sea or maybe the current had already brought it somewhere in Arabian Sea. If it can’t be found, well I guess I need a new heart. Or he could just share his heart to me, and teach me how to love, trust and hope again.

Loving is never easy. These experiences had taught me what I really wanted. God knows what it is. And I believe that He will grant it to me one of these days. I’ll wait. It’s His will anyway, not mine.

I visioned my ex fiancĂ© then as a superhero. Blame my heart for seeing him that way, too much reading of fairy tale books when I was a kid. I won’t remove that entry, I’ll leave it here. This is my secluded spot. Only those who know the way getting here may read about these. This is who I am, flawed but still worth loving. I know someone will come. I hope it will be soon.

Tuesday, September 27, 2011

Para Sa Aking Superhero

Pagkatapos ng napakahabang panahon, naharap ko ulit harapin ito. Ang dati kong kinagawian, ang magbahagi ng ilang piraso ng aking isipan. Isinulat ko sa wikang Tagalog, upang lalong maintidihan, no mabalin koma ket Ilokano (kung pwede lang sana sa Ilokano) kaso bitin ang laman ng aking disyonaryo sa wikang ito.

Sabi ng kanta “Lilipad ako sa dulo ng mundo, lilipad ako para lang sa iyo, Dahil ang totoo ikaw ang aking Superhero!” Theme song sa seryeng pambata noon na “SuperInggo” sa Channel 2.

Ngayon ang kwento na ito ay para sa kanya, para sa aking SuperHero.

Dati lagi ako dito, sa mundo ko, kung may magbasa at magdaan, salamat. Kung wala eh di salamat din naman. Ngayon marami na itong karibal, karamihan nasa facebook at twitter, pagandahan ng picture, pagandahan ng kotse, bahay, mga lugar na napuntahan. Ako, dito balik ulit sa munti kong mundo. Isang parte sa malawak ng kagubatan ng internet.

Bakit ko ba sya Superhero? Naramdaman ko sa kanya ang kapanatagan, pakiramdam ko, kahit sinong kalaban mahaharap ko kapag kasama ko sya. May pagkakataon nga noong sumakay kami ng jeep padaan ng Quiapo Ilalim, na sabi ng driver,ay may holdaper sa kabilang jeep. Kinabahan ako, dahil may malaki laki din akong perang dala sa oras na yaon. Ngunit wala akong takot dahil pakiramdam ko kasama ko ay isang Superhero.

Maihahalintulad ko sya sa tatay kong mangingisda. Hindi ako marunong lumangoy, ngunit dalawang beses noong ako ay nasa elementary pa lamang ay isinama nya akong mangisda sa salambaw. Di pa uso ang life jacket sa panahon na iyon. Ang isang salambaw ay matatagpuan sa gitna ng dagat, para mangisda ibababa lang ang lambat, at pag naparaan doon ang isda, huli sila! Malakas ang loob kong umakyat sa salambaw, ang isip ko pag nahulog ako diretso siguro ako sa lambat, at ang paniniwala na di ako pababayaang mahulog ni tatay. “Hindi papayag si tatay na mahulog ako”, isip ko habang binabaybay ang 3 pirasong kawayan papunta sa “kalkalapaw” ng salambaw.Lagi siyang maraming huling isda kapag kasama ako, suwerte ata ako sa buhay niya.

Balik ako sa aking superhero.May kwalipikasyon ba ang superhero?Kalimitan ang napipili ay may mabuting kalooban. Ang aking superhero meron sya noon, mabuting kalooban. Kakalimutan ang kaligayahan, para lumigaya lamang ang kanyang minamahal. Nagaakalang ang kaligayahan ay nababase sa material na bagay tulad ng malaking bahay at magandang kotse. Napagod nang umasa at baka daw naiiinip na akong maghintay.

Hindi nya nalalaman, na may taong talagang matyagang maghintay. Hindi lahat nakikiuso at ang gusto eh naiiba.Mas trip dumaan sa matarik, batuhan, liko-liko kesa mga sementado at diretso. Kaya nga sya ang minahal ko di ba? Isang superhero, kayang gawin ang lahat para sa iba. Kaya ngang magsakripisyo sa hirap, magpakagat sa lamok na may malaria, akyating ang matataaas na tore para magdugtong ng mga tubo, matyaga ng 2 hanggang 4 na linggo sa karagatan para makapanghuli ng isdang mataas sa omega 3, at di nawalan ng pag-asa kahit nakakakapit lamang sa katig ng Bangka sa loob ng 3 araw at 4 na gabi. Kaya ba iyan lahat ng isang simpleng tao? Hindi ba isa lamang superhero ang makakagawa niyan?

Ako isa lamang alalay ni Superhero. Kung baga sidekick? Taga isip ng paraan pano talunin ang mga kalaban, taga plano, at sya ang magsasagawa ng mga planong iyon. Alalay na nagmahal sa isang Superhero. Alalay na kalimitan ay sinasagip nya, lampa nga kasi, papel, computer at ballpen ba naman ang laging hawak, pano lalaban sa kaaway?

Ngunit may pagkakataon na maski SuperHero ay nagkakaroon ng kahinaan. Ang alalay sure, laging may kahinaan, at nahawaan sya noon, parang virus ng sipon, madaling makahawa pero madali din namang pagalingin. Sabi ng kapatid ko “self-sacrifice”, di ko daw sya deserve, maghanap ng “mas nakakahigit”. Patay na ito, wala na talagang kapag-a pag-asa, gumawa man siya ng recommendation letter para kay Ultra Man Ace, Bumble Bee at Optimus Prime para tanggapin akong alalay, baka di rin nila ako matagalan.

Ako, na katropa ata ng mga UFO, schizonts ng malaria parasites at katulad ng purong honey. Rarely seen, makikita lang pag sobra sobra na, at mahirap kolektahin, makakagat muna ng santambak na honeybees. In other words, naiiba din, sino ba naman kasi talaga ang makakatagal sa isang SuperHero, kundi si Super alalay. Parang Annie ni Shaider.

Namimiss ko ang aking SuperHero. Handa akong labanan maski ano mang laban ng buhay kung kasama ko siya. Umaasa pa rin ako na isa sa mga araw na ito, na bumalik ang dati nyang lakas at paniniwala na kailanman ang isang Hero at alalay ay di dapat maghiwalay. Di dapat paghiwalayin ng maski sinuman bagkus dapat nang harapin ang parating na hamon ng buhay.

Wednesday, May 12, 2010

What I've Wanted Most


He did not asked me what I want he just presumed that I wanted a house; unknowingly I am l longing for a Home

We could build our house together step by step, but these he doesn’t know.

I wanted to hold his hand to feel those calluses, those hardships he had for all these years.

I wanted to feel his embrace, and feel its comfort

I longed to feel his kisses.

I really want to be with him right this moment; I want to start a lifetime with him

I can face anything with him, I don’t fear the future.

But how can these be?
when he can’t face himself to stand and say “YES” to spend a lifetime with me.